Przejdź do treściDLA LEKARZY I FIZJOTERAPEUTÓW
Diagnostyka i algorytmy kliniczne
Badanie kliniczne, dobór obrazowania i interpretacja wyników w uporządkowanych ścieżkach decyzyjnych.
Jak ortopeda przechodzi od objawu do decyzji klinicznej
Algorytm diagnostyczny nie zastępuje badania pacjenta. Porządkuje kolejność postępowania: rozpoznanie objawów alarmowych, zebranie wywiadu, badanie funkcjonalne, sformułowanie hipotez oraz wybór badania, którego wynik może rzeczywiście zmienić dalsze leczenie.
1. Ocena kliniczna
Wywiad, mechanizm urazu, lokalizacja bólu, ograniczenie funkcji, badanie ruchu, testy prowokacyjne oraz ocena objawów neurologicznych i ogólnych.
2. Dobór badania
RTG, USG, MRI, CT i EMG mają odmienne wskazania. Wybór powinien wynikać z pytania klinicznego, a nie z samej dostępności metody.
3. Korelacja wyniku
Opis badania należy zestawić z obrazem klinicznym. Zmiana widoczna w obrazowaniu nie zawsze jest źródłem dolegliwości ani wskazaniem do zabiegu.
Zakres zagadnień
- bark i obręcz barkowa,
- łokieć, nadgarstek i drętwienie ręki,
- biodro i pachwina,
- kolano oraz zaburzenia osi kończyny,
- staw skokowy i stopa,
- ból po operacji, zakażenie okołoprotezowe i brak zrostu,
- wybór między RTG, USG, MRI i CT.
Powiązane działy
Ortopedia kliniczna i operacyjna · Ultrasonografia narządu ruchu · Nowinki i piśmiennictwo
Opracowanie: Tomasz Poboży - ortopeda.