Chirurgia stopy dorosłych

Operację stopy planuje się na podstawie całej deformacji, a nie tylko widocznej wypukłości albo jednego kąta na zdjęciu RTG. Znaczenie mają dolegliwości, ustawienie kości, ruchomość stawów, stabilność, jakość kości, rodzaj obuwia i oczekiwana aktywność.

Jeżeli szukasz przede wszystkim informacji o rozpoznaniu, diagnostyce i leczeniu nieoperacyjnym konkretnego problemu, przejdź do działu Choroby stopy i stawu skokowego. Ta strona skupia się na sytuacjach, w których rozważa się leczenie operacyjne i na zasadach doboru zabiegu.

Najczęstsze problemy stopy i stawu skokowego

• paluch koślawy i jego nawroty;
• paluch sztywny;
• palce młotkowate i metatarsalgia;
• nerwiak Mortona;
• płaskostopie i nabyta stopa płasko-koślawa;
• stopa wydrążona;
• zwyrodnienia stawów stopy i stawu skokowego.

Nie ma jednej operacji dla wszystkich

Chevron i Scarf są tylko częścią możliwości leczenia palucha koślawego. W zależności od deformacji stosuje się różne osteotomie, zabieg Lapidusa, osteotomię Akin, korekcje tkanek miękkich i operacje łączone. W paluchu sztywnym możliwości obejmują cheilektomię, uwolnienie stawu, osteotomię, artrodezę oraz w wybranych sytuacjach endoprotezoplastykę.

Jak ortopeda ocenia wskazania do zabiegu?

Wskazaniem do operacji nie jest sama nazwa deformacji ani wynik zdjęcia. Znaczenie mają ból, ograniczenie chodzenia i aktywności, trudności z obuwiem, postęp deformacji, stan pozostałych stawów i ścięgien oraz efekt wcześniejszego leczenia nieoperacyjnego. Dlatego zakres zabiegu ustala się dla konkretnej stopy i konkretnego problemu.