Medycyna sportowa i rekonstrukcyjna

Kolano

Do częstych problemów należą uszkodzenia ACL i innych więzadeł, łąkotek, chrząstki oraz niestabilność rzepki. Nie każde uszkodzenie wymaga natychmiastowej operacji. Punktem wyjścia może być przewodnik o zerwaniu ACL; osobno opisane są także uszkodzenia łąkotki oraz postępowanie po pierwszym zwichnięciu rzepki. Decyzja o leczeniu zależy od stabilności, aktywności, charakteru uszkodzenia i zmian towarzyszących.

Bark

W barku rekonstrukcja może dotyczyć m.in. niestabilności, obrąbka i stożka rotatorów. Powtarzające się zwichnięcia lub poczucie „wyskakiwania” barku wymagają oceny nie tylko tkanek miękkich, lecz także możliwych ubytków kostnych. Dział Bark — medycyna sportowa i rekonstrukcyjna prowadzi do istniejących materiałów, w tym przewodnika o nawracającej niestabilności barku.

Biodro

U osób aktywnych ból biodra może wiązać się m.in. z konfliktem udowo-panewkowym, uszkodzeniem obrąbka lub przeciążeniem struktur okołostawowych. Szczegółowy materiał na ten temat to Konflikt udowo-panewkowy (FAI) i uszkodzenie obrąbka biodra; omawia problem również w kontekście aktywności sportowej.

Staw skokowy

Po skręceniu stawu skokowego znaczenie mają stabilność, uszkodzenia więzadeł oraz utrzymujące się dolegliwości mogące wskazywać na dodatkową patologię. Osobno opisane są zmiany osteochondralne kości skokowej oraz kryteria powrotu do sportu po skręceniu kostki.

Kiedy ortopeda rozważa artroskopię lub rekonstrukcję

Artroskopia i chirurgia rekonstrukcyjna nie są jedną uniwersalną operacją. Zakres zabiegu zależy od konkretnej struktury, rodzaju uszkodzenia, jakości tkanek i potrzeb pacjenta.

Powrót do sportu

Decyzja o powrocie do aktywności nie powinna opierać się wyłącznie na liczbie tygodni od urazu lub operacji. Znaczenie mają kontrola bólu i obrzęku, siła, stabilność, zakres ruchu, tolerancja obciążenia oraz wymagania konkretnej dyscypliny. Materiały o powrocie do sportu odwołują się do właściwej choroby lub urazu, tak aby informacje kliniczne pozostawały spójne.