Złamanie szyjki kości udowej — zespolenie śrubami kaniulowanymi — protokół rehabilitacji

Kontynuuj usprawnianie odpowiednio do pozostałych deficytów funkcji. Nie ma uniwersalnego wymogu odczekania 6–9 miesięcy przed pełnym obciążaniem po zespoleniu śrubami kaniulowanymi. Powrót do pracy, rekreacji i sportu zależy od gojenia, sprawności i indywidualnego dopuszczenia. Dalsze kontrole uwzględniają także możliwość martwicy głowy kości udowej, również po ponad 12 miesiącach.

Utrzymujący się lub narastający ból albo brak postępu gojenia w kolejnych badaniach wymaga ponownej oceny. Przy niepokojącym przebiegu nie czekaj do 6. miesiąca. Dalsze badania, w tym TK w razie wskazań, i leczenie dobiera operator.

U odpowiednich pacjentów oceń i lecz osteoporozę, ryzyko kolejnych upadków oraz niedobory witaminy D i wapnia. Zachęcaj do regularnej aktywności dostosowanej do możliwości. Długoterminowa obserwacja obejmuje ocenę funkcji biodra, zrostu oraz ewentualnej martwicy głowy kości udowej.

Pionizacja zwykle od pierwszej doby, jeśli pozwala stan ogólny. Chód z balkonikiem lub dwiema kulami. Przed chodzeniem potwierdź dopuszczony zakres obciążania. U starszych pacjentów po odpowiednim zespoleniu może być dopuszczone wczesne obciążanie według tolerancji; u młodszych może być potrzebne początkowe ograniczenie z ponowną oceną około 6. tygodnia. Nie zakładaj jednakowej ochrony u wszystkich. AO Surgery Reference; NICE CG124.

Ćwiczenia: ruchy stawu skokowego, izometria mięśnia czworogłowego i pośladków, zgięcie i wyprost kolana oraz delikatne, bezbolesne ruchy biodra. Unikaj bolesnego obciążania, upadków, ruchów skrętnych i dużego oporu.

Kontynuuj pomoce do chodzenia i zalecony zakres obciążania. Ćwiczenia w odciążeniu i z małym oporem, aktywacja odwodzicieli i prostowników biodra, siad–wstawanie z podparciem, ćwiczenia równowagi i stabilizacji tułowia. Kontrolne RTG zwykle między 3. a 6. tygodniem służy przede wszystkim ocenie ustawienia złamania i stabilności zespolenia — nie oczekujemy w tym czasie pełnego zrostu.

Kontrola kliniczna i RTG około 6. tygodnia. Jeśli nie ma cech niestabilności, kontynuuj postępowanie zgodnie z zaleceniami operatora. Obciążanie może nadal pozostawać ograniczone. Ćwiczenia funkcjonalne tylko w bezpiecznym zakresie, bez przeciążania; wzmacnianie mięśni tułowia i kończyny oraz nauka prawidłowego chodu. Celem jest utrzymanie funkcji i zapobieganie zanikom mięśniowym, a nie przyspieszanie zrostu.

Kontrola kliniczna i radiologiczna ocenia przebieg gojenia oraz stabilność zespolenia. Tego okresu nie należy przedstawiać jako najwcześniejszego możliwego pojawienia się gojenia ani uniwersalnego terminu rozpoczęcia pełnego obciążania. Rozwijaj siłę, równowagę, zakres ruchu i dystans marszu zgodnie z aktualnym planem operatora i obrazem klinicznym. Utrzymujący się lub narastający ból oraz brak postępu gojenia wymagają ponownej oceny.