Blok kanału przywodzicieli po rekonstrukcji ACL — czy wnosi coś ponad infiltrację miejscową?

English version: Adductor Canal Block After ACL Reconstruction — Does It Add to Local Infiltration?

Czy rutynowe dodawanie bloku kanału przywodzicieli (ACB) do dobrze wykonanej infiltracji miejscowej (LIA) po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego daje pacjentowi dodatkową korzyść przeciwbólową? Nowe randomizowane badanie z podwójnym zaślepieniem z The American Journal of Sports Medicine nie wykazało istotnej przewagi takiego połączenia nad samą LIA w pierwszej dobie po operacji.

Dlaczego ta praca jest ciekawa?

ACB jest popularnym elementem analgezji regionalnej po rekonstrukcji ACL, między innymi dlatego, że ma ograniczać ból przy względnym oszczędzeniu funkcji mięśnia czworogłowego. Z kolei LIA jest prostsza organizacyjnie i może być wykonana przez zespół operacyjny bez dodatkowej procedury blokady. Jeśli połączenie obu metod nie wnosi istotnego efektu ponad samą LIA, może to mieć znaczenie dla organizacji leczenia jednodniowego, wykorzystania czasu anestezjologa i kosztów — ale tylko wtedy, gdy wynik jest interpretowany w granicach projektu badania.

Pytanie badawcze i metodologia

Ojaghi i wsp. przeprowadzili randomizowane badanie kontrolowane z podwójnym zaślepieniem obejmujące 100 pacjentów poddawanych rekonstrukcji ACL w znieczuleniu ogólnym. Pacjentów przydzielono po 50 osób do dwóch grup:

• LIA + procedura pozorowana — infiltracja miejscowa i iniekcja soli fizjologicznej zamiast ACB,
• LIA + ACB — infiltracja miejscowa połączona z blokiem kanału przywodzicieli.

Pierwszorzędowym punktem końcowym było zużycie opioidów w pierwszych 24 godzinach po operacji. Oceniano także nasilenie bólu w skali VAS, zdolność wykonania uniesienia wyprostowanej kończyny (SLR) po 3 godzinach, Quality of Recovery-15 w pierwszej dobie oraz KOOS po tygodniu.

Najważniejsze wyniki

• Nie wykazano istotnej różnicy w zużyciu opioidów w pierwszych 24 godzinach: p = 0,109.
• Nie wykazano istotnej różnicy w bólu VAS po 24 godzinach: p = 0,0804.
• Nie wykazano różnicy w wykonaniu SLR po 3 godzinach: p = 0,6711.
• Nie wykazano różnicy w QoR-15 w pierwszej dobie: p = 0,6486.
• Nie wykazano różnicy w KOOS po tygodniu: p = 0,9054.
• Zużycie opioidów śródoperacyjnie również nie różniło się istotnie: p = 0,127.

Publiczny abstrakt nie podaje wielkości efektu ani przedziałów ufności dla głównego punktu końcowego. To istotne, ponieważ sam brak istotności statystycznej nie odpowiada na pytanie, jak duża — lub jak mała — mogła być rzeczywista różnica kliniczna.

Jak ortopeda może interpretować te wyniki?

Najbardziej praktyczny wniosek jest taki, że w badanym protokole nie wykazano mierzalnej dodatkowej korzyści z rutynowego dołączania ACB do LIA. To wspiera pytanie, czy u części pacjentów po standardowej rekonstrukcji ACL dobrze zaplanowana infiltracja miejscowa może wystarczyć jako element multimodalnej analgezji.

Nie należy jednak zamieniać „nie wykazano różnicy” na „udowodniono pełną równoważność”. Z publicznego abstraktu nie wynika, aby badanie było zaprojektowane jako formalne badanie non-inferiority lub equivalence. Brak istotności statystycznej przy 100 osobach nie wyklucza małej korzyści, która mogłaby mieć znaczenie w określonej podgrupie.

Ograniczenia

• badanie obejmowało 100 pacjentów i pojedynczy określony protokół okołooperacyjny,
• obserwacja najważniejszych efektów analgetycznych była krótka — pierwsze 24 godziny,
• publiczny abstrakt nie przedstawia bezwzględnych wartości zużycia opioidów, różnic średnich ani przedziałów ufności, więc nie można ocenić dokładnej wielkości efektu,
• wynik dotyczy pacjentów operowanych w znieczuleniu ogólnym i nie powinien być automatycznie przenoszony na każdy schemat znieczulenia, rodzaj przeszczepu czy bardziej złożone procedury skojarzone,
• indywidualne ryzyko bólu pooperacyjnego, tolerancja opioidów i plan rehabilitacji nadal mogą wpływać na wybór analgezji regionalnej.

Co może zmienić w praktyce — i czego badanie NIE dowodzi?

Praca może skłaniać do odejścia od automatycznego wykonywania ACB u każdego pacjenta, jeśli stosowany jest skuteczny protokół LIA i multimodalnej analgezji. Jest to szczególnie interesujące w chirurgii ambulatoryjnej, gdzie prostota i przewidywalność ścieżki mają znaczenie.

Badanie nie dowodzi, że ACB jest metodą nieskuteczną ani że należy go usunąć ze wszystkich protokołów ACLR. Porównano konkretnie LIA + ACB z LIA bez aktywnego bloku. Nie odpowiada to na pytanie o pacjentów wysokiego ryzyka bólu, o inne techniki bloku, inne objętości i stężenia leków ani o sytuacje, w których LIA nie jest stosowana.

Źródło

Ojaghi R, Locke E, Elmi P, Pickell M. Adductor Canal Block and Local Anesthetic Versus Local Anesthetic Alone in ACL Reconstruction: A Double-Blind Randomized Controlled Trial. Am J Sports Med. Published online August 3, 2026. DOI: 10.1177/03635465261464409. PMID: 42544937. Trial registration: NCT04721119.

Omówienie opiera się wyłącznie na publicznym abstrakcie i metadanych.

Powiązane: Dla lekarzy · Nauka i publikacje · Kolano — materiały dla pacjentów.

Opracowanie: Tomasz Poboży - ortopeda.