Umów wizytę

Tomasz Poboży

Autor: Tomasz Poboży

  • Burning, Stabbing, Electric-Shock Pain — What Does Pain Quality Tell Us?

    The words used to describe pain are useful clues, but they are not diagnoses. Burning, stabbing, electric-shock sensations, pressure or a dull ache only become meaningful when they are considered together with where the pain starts, where it travels, what triggers it and what other symptoms accompany it.

    Why does the quality of pain matter?

    Pain is a personal experience, and the way it feels can help shape the first diagnostic hypotheses and guide the examination. Burning, shooting or electric-shock-like pain — especially when accompanied by tingling, numbness or unusual skin sensitivity — may direct attention towards the nervous system. A dull pain linked to movement or loading may lead to closer assessment of a joint, tendon, muscle or bone. None of these descriptions, however, is specific to a single structure or diagnosis.

    What does an orthopaedic surgeon combine with the pain description?

    • Starting point and direction: does the pain stay in one place or travel along the limb?
    • Triggers: movement, loading, a particular position, pressure, light touch, coughing or prolonged rest.
    • Timing: sudden or gradual onset, constant or episodic symptoms, and changes after injury or with activity.
    • Associated symptoms: altered sensation, weakness, swelling, redness, stiffness or restricted movement.
    • Effect on function: which specific activity can no longer be performed normally?

    That is why “my knee hurts” is the beginning of the history, not the end of it. It may matter just as much whether the pain appears while walking downstairs, twisting, sitting for a long time or after light contact with the skin.

    Why does “burning” not automatically mean “a nerve problem”?

    International criteria for neuropathic pain require more than characteristic words. The history should be compatible with a lesion or disease of the somatosensory nervous system, the distribution should be neuroanatomically plausible, and sensory findings on examination — and sometimes additional tests — help increase diagnostic certainty. Burning or stabbing pain can occur in other conditions as well. Conversely, nerve-related pain does not always feel “electric”, and more than one pain mechanism can coexist in the same person.

    How can you describe pain without finding the perfect word?

    You do not need medical terminology. A short description is often more useful: “the pain starts here, travels in this direction, appears with this activity and is accompanied by this symptom.” Give one typical example from everyday life and say whether the same movement reliably reproduces the problem. It can also help to show the movement that causes pain safely, provided that this does not require forcing an extreme position or pushing through severe pain.

    The description guides the assessment; the examination puts it in context

    A careful description helps select appropriate clinical tests and decide whether imaging, nerve assessment or another investigation is needed. It should not lead to self-diagnosis from a single adjective. The final interpretation comes from combining the history, examination and — when appropriate — targeted investigations. See also: Diagnostic Tests.

    Sources

    Polish version · Back to Patient Blog

    Content prepared by: Tomasz Poboży - orthopaedic surgeon.

  • Pieczenie, kłucie, prąd — co mówi charakter bólu?

    Słowa używane do opisania bólu są ważną wskazówką, ale nie działają jak nazwa rozpoznania. Pieczenie, kłucie, uczucie prądu, rozpieranie czy tępy ból nabierają znaczenia dopiero wtedy, gdy wiadomo, gdzie objaw się zaczyna, dokąd promieniuje, co go wywołuje i jakie inne dolegliwości mu towarzyszą.

    Dlaczego sposób odczuwania bólu ma znaczenie?

    Ból jest osobistym doświadczeniem. Jego opis pomaga zbudować pierwsze hipotezy i zdecydować, na czym skupić badanie. Pieczenie, przeszywanie albo wrażenie wyładowania elektrycznego — zwłaszcza razem z mrowieniem, drętwieniem lub nadwrażliwością skóry — może kierować uwagę na układ nerwowy. Tępy ból związany z ruchem lub obciążeniem może skłaniać do oceny stawu, ścięgna, mięśnia albo kości. Żaden z tych opisów nie jest jednak swoisty dla jednej struktury.

    Co ortopeda łączy z opisem bólu?

    • Miejsce początku i kierunek: czy ból pozostaje w jednym punkcie, czy biegnie wzdłuż kończyny?
    • Wyzwalacze: ruch, obciążenie, określona pozycja, ucisk, dotyk, kaszel albo dłuższy spoczynek.
    • Przebieg w czasie: początek nagły czy stopniowy, objaw stały czy napadowy, zmiana po urazie albo wraz z aktywnością.
    • Objawy towarzyszące: zaburzenia czucia, osłabienie, obrzęk, zaczerwienienie, sztywność lub ograniczenie ruchu.
    • Wpływ na funkcję: której konkretnej czynności pacjent nie może wykonać albo wykonuje ją inaczej?

    Dlatego odpowiedź „boli mnie kolano” jest początkiem rozmowy, a nie jej końcem. Równie ważne może być to, czy ból pojawia się przy schodzeniu po schodach, podczas obrotu, po dłuższym siedzeniu czy po lekkim dotknięciu skóry.

    Dlaczego „piecze” nie znaczy automatycznie „to nerw”?

    Międzynarodowe kryteria bólu neuropatycznego wymagają czegoś więcej niż charakterystycznych słów. Liczą się także wiarygodny związek z uszkodzeniem lub chorobą układu czuciowego, neuroanatomicznie możliwy przebieg objawu, wyniki badania czucia, a czasem badania dodatkowe. Samo pieczenie albo kłucie może występować również w innych stanach. Z drugiej strony ból związany z nerwem nie zawsze brzmi „elektrycznie”, a u jednej osoby mogą współistnieć różne mechanizmy bólu.

    Jak opisać ból bez szukania idealnego słowa?

    Nie trzeba wybierać medycznego określenia. Bardziej użyteczne jest krótkie zdanie: „ból zaczyna się tutaj, biegnie w tym kierunku, pojawia się przy tej czynności i towarzyszy mu taki objaw”. Warto podać typowy przykład z codziennego życia oraz powiedzieć, czy ten sam ruch zawsze odtwarza dolegliwość. Pomocne bywa też bezpieczne pokazanie ruchu, który boli — o ile nie wymaga wymuszania skrajnej pozycji ani pokonywania silnego bólu.

    Opis bólu ukierunkowuje, badanie rozstrzyga

    Dobrze zebrany opis pomaga wybrać właściwe testy kliniczne i zdecydować, czy potrzebne jest obrazowanie, ocena nerwów lub inne badanie. Nie powinien jednak prowadzić do samodzielnego rozpoznania na podstawie jednego przymiotnika. Ostateczna interpretacja powstaje z połączenia wywiadu, badania i — gdy są potrzebne — odpowiednio dobranych badań dodatkowych. Zobacz także: diagnostyka ortopedyczna.

    Źródła

    English version · Wróć do Blogu

    Opracowanie: Tomasz Poboży - ortopeda.

  • Gene Therapy for Glycogen Storage Disease Type Ia: Less Cornstarch in a Phase 3 Trial

    General Medical Discoveries · Human study — phase 3 / therapy approved in the United States

    Glycogen storage disease type Ia is a rare genetic disorder that makes it difficult to maintain blood glucose during periods without food, so many patients need regular doses of uncooked cornstarch. In a randomised phase 3 trial, a single dose of DTX401 (pariglasgene brecaparvovec) reduced daily cornstarch intake after 48 weeks by about 41%, compared with 10% with placebo, and the trial reported that its prespecified measures of glycaemic control were maintained. The FDA review was more cautious: treated participants had numerically more hypoglycaemia and slightly more time below glucose thresholds, so reduced cornstarch use should not be interpreted as complete normalisation of glucose regulation. An orthopaedic surgeon following advances in gene therapy should note that the trial was small and that longer follow-up is still needed to understand the durability of benefit and long-term safety. The FDA granted accelerated approval in the United States on 19 August 2026 for patients aged 8 years and older, based on reduced cornstarch intake; continued approval may depend on confirmatory evidence, and regulatory status and availability may differ in Europe.

    Source: Mitchell JJ, Abdenur JE, de Boer F, et al. Phase 3 Randomized Trial Results of DTX401 AAV Gene Therapy for the Treatment of GSDIa. Journal of Inherited Metabolic Disease. First published 31 August 2026. DOI: 10.1002/jimd.70241; PubMed PMID 42674977. The open-access full text and bibliographic record were checked on 15 September 2026; no correction or retraction was found in the records checked. U.S. regulatory status and additional safety context were checked against the FDA approval materials for Genglycos (pariglasgene brecaparvovec-opnr), 19 August 2026.

    Polish version · Back to General Medical Discoveries

    Content prepared by: Tomasz Poboży - orthopaedic surgeon.

  • Terapia genowa w glikogenozie typu Ia: mniej skrobi w badaniu fazy 3

    Ze świata medycyny · Badanie u ludzi — faza 3 / terapia zatwierdzona w USA

    Glikogenoza typu Ia to rzadka choroba genetyczna, w której organizm ma problem z utrzymaniem prawidłowego poziomu glukozy podczas przerw w jedzeniu, dlatego wielu chorych musi regularnie przyjmować skrobię kukurydzianą. W randomizowanym badaniu fazy 3 jednorazowa terapia genowa DTX401 (pariglasgene brecaparvovec) pozwoliła po 48 tygodniach zmniejszyć jej dobowe spożycie średnio o około 41%, wobec 10% w grupie placebo, przy zachowanej kontroli glikemii. To może oznaczać mniejszy codzienny ciężar leczenia, zwłaszcza konieczność częstego przyjmowania skrobi także nocą. Ortopeda śledzący postępy terapii genowej powinien pamiętać, że badanie było niewielkie, a długoterminowa trwałość efektu i bezpieczeństwo wymagają dalszej obserwacji. FDA zatwierdziła tę terapię w USA 19 sierpnia 2026 r. dla pacjentów od 8. roku życia, w trybie przyspieszonym; nie oznacza to automatycznej dostępności w Polsce ani w całej Europie.

    Źródło: Journal of Inherited Metabolic Disease, pierwsza publikacja online 31.08.2026. DOI: https://doi.org/10.1002/jimd.70241. Sprawdzono 15.09.2026. Dostęp: pełny tekst open access; dane bibliograficzne zgodne z PubMed (PMID 42674977). Decyzja FDA: 19.08.2026.

    English version · Wróć do „Ze świata medycyny”

    Opracowanie: Tomasz Poboży - ortopeda.

  • Why Does an Orthopaedic Surgeon Ask You to Show the Movement That Hurts?

    Being asked to show the movement that causes pain is not a fitness test or a test of pain tolerance. It is a controlled way to compare what you describe with how the limb actually works during a specific task. The clinician is interested not only in whether it hurts, but also in when the pain appears, where you feel it and how your body changes the movement to avoid it.

    Pain in the same area can have different causes

    Shoulder pain when reaching to a shelf may be related to restricted joint movement, the rotator cuff, the biceps tendon or symptoms referred from the neck. Knee pain while walking downstairs does not automatically mean a meniscal tear. The location of pain helps narrow the possibilities, but rarely identifies one structure with certainty.

    When you reproduce a familiar movement, the clinician can check whether it brings on the same symptom you know from daily life or only an unrelated discomfort. That distinction matters: pain that feels similar but occurs in a different place or at a different phase of movement may point towards a different diagnostic hypothesis.

    What is the orthopaedic surgeon looking for?

    • When the symptom appears: at the beginning, in the middle or only near the end of the movement.
    • Direction and load: whether pain occurs without weight, against resistance, during landing or with twisting.
    • Quality of movement: smoothness, shaking, giving way, clicking or a sudden stop.
    • Compensatory movements: leaning the trunk, hiking the shoulder, shortening the step or shifting weight to the other side.
    • Repeatability: whether the symptom appears each time and whether it changes after altering position or reducing the load.

    Musculoskeletal clinical practice guidelines emphasise repeatable measures of activity limitation and function. These measures can help direct the examination and later show whether treatment has improved a task that matters to the patient.

    From an everyday movement to a focused examination

    The examination often starts with a movement that resembles a real-life task: rising from a chair, stepping down, squatting, gripping, lifting the arm or turning the head. The task can then be broken into simpler components. The painful side may be compared with the other side, active movement with movement guided by the clinician, and strength and selected clinical tests can be assessed.

    This sequence helps answer practical questions. Is movement limited mainly by pain, weakness, stiffness, fear of loading or a mechanical block? Is the problem centred in one joint, or could an adjacent part of the limb or the spine also matter? For more context, see Why Does an Orthopaedic Examination Go Beyond the Painful Area?

    Reproducing pain is not a diagnosis

    Even a very characteristic response during one movement should not be interpreted separately from the history and the rest of the examination. Reviews of orthopaedic test accuracy show that many individual tests have limitations. They are usually more useful for strengthening or weakening an existing diagnostic hypothesis than for making a diagnosis on their own.

    The clinician may therefore repeat a similar movement with a different position, add light resistance or examine another region. Imaging is selected when it may resolve an important uncertainty or change management. A related explanation is available in What Does a Positive Orthopaedic Test Actually Mean?

    How can you prepare?

    It helps to describe briefly which task, speed and load bring on the problem. A recording made earlier under safe conditions can sometimes be useful, especially when the symptom occurs only during sport or work and is difficult to reproduce in the clinic. Do not deliberately provoke a sudden twist, fall, full sprint or heavy load simply to demonstrate the symptom.

    When should the painful movement not be provoked?

    After a recent injury with deformity or suspected fracture, sudden limb weakness, altered sensation or circulation, rapidly increasing swelling, or fever with a hot red joint, safety assessment comes first. In these situations, trying to “see whether you can still do it” may be unnecessary or harmful.

    The key point

    The movement that hurts is part of the medical history shown in action. It can connect a symptom with function and help focus the rest of the examination, but it does not replace a complete assessment. It is most informative when it can be reproduced safely and interpreted alongside the history, clinical examination and — when genuinely needed — imaging.

    Sources

    1. Blanpied PR, Gross AR, Elliott JM, et al. Neck Pain: Revision 2017. J Orthop Sports Phys Ther. 2017;47(7):A1–A83. doi:10.2519/jospt.2017.0302.
    2. Martin RL, Davenport TE, Fraser JJ, et al. Ankle Stability and Movement Coordination Impairments: Lateral Ankle Ligament Sprains Revision 2021. J Orthop Sports Phys Ther. 2021;51(4):CPG1–CPG80. doi:10.2519/jospt.2021.0302.
    3. Schwieterman B, Haas D, Columber K, Knupp D, Cook C. Diagnostic accuracy of physical examination tests of the ankle/foot complex: a systematic review. Int J Sports Phys Ther. 2013;8(4):416–426. PubMed.

    Polish version · Back to Patient Blog

    Content prepared by: Tomasz Poboży - orthopaedic surgeon.

  • Dlaczego ortopeda prosi o pokazanie ruchu, który boli?

    Prośba o pokazanie ruchu, który wywołuje ból, nie jest próbą sprawności ani sprawdzaniem odporności na ból. To kontrolowany sposób zestawienia opisu dolegliwości z tym, jak kończyna pracuje podczas konkretnego zadania. Ważne jest nie tylko to, czy boli, ale kiedy pojawia się ból, gdzie jest odczuwany i jak ciało zmienia ruch, aby go uniknąć.

    Ten sam obszar bólu może mieć różne przyczyny

    Ból barku przy sięganiu na półkę może wynikać z ograniczenia ruchu stawu, pracy stożka rotatorów, problemu ścięgna bicepsa albo dolegliwości pochodzących z szyi. Ból kolana przy schodzeniu ze schodów nie oznacza automatycznie uszkodzenia łąkotki. Samo miejsce bólu zawęża poszukiwania, lecz rzadko wskazuje jedną strukturę z pełną pewnością.

    Gdy pacjent odtwarza znany ruch, lekarz może sprawdzić, czy występuje dokładnie ta sama dolegliwość, czy tylko przypadkowy dyskomfort. To rozróżnienie ma znaczenie: ból podobny, ale pojawiający się w innym miejscu lub przy innym etapie ruchu, może prowadzić do innej hipotezy diagnostycznej.

    Na co zwraca uwagę ortopeda?

    • Moment pojawienia się objawu: na początku, w środku czy dopiero przy końcu ruchu.
    • Kierunek i obciążenie: czy ból występuje bez ciężaru, przy oporze, podczas lądowania albo skrętu.
    • Jakość ruchu: płynność, drżenie, uciekanie stawu, przeskakiwanie lub nagłe zatrzymanie.
    • Ruchy zastępcze: przechylenie tułowia, unoszenie barku, skracanie kroku lub przenoszenie ciężaru na drugą stronę.
    • Powtarzalność: czy objaw pojawia się za każdym razem oraz czy zmienia się po korekcie ustawienia lub zmniejszeniu obciążenia.

    Wytyczne dotyczące badania narządu ruchu podkreślają wartość powtarzalnych pomiarów ograniczeń aktywności i funkcji. Dzięki temu można nie tylko lepiej zaplanować dalsze badanie, ale również później ocenić, czy leczenie poprawiło zadanie ważne dla pacjenta.

    Od codziennego ruchu do badania ukierunkowanego

    Najpierw obserwuje się zwykle ruch przypominający realną sytuację: wstawanie z krzesła, schód, przysiad, chwyt, uniesienie ręki albo obrót głowy. Następnie ten ruch rozkłada się na prostsze elementy. Można porównać stronę bolesną z drugą, sprawdzić ruch wykonywany samodzielnie i ruch prowadzony przez lekarza, ocenić siłę oraz zastosować wybrane próby kliniczne.

    Taka kolejność pomaga odpowiedzieć na praktyczne pytania. Czy ruch ogranicza przede wszystkim ból, osłabienie, sztywność, lęk przed obciążeniem, czy mechaniczna przeszkoda? Czy problem dotyczy jednego stawu, czy znaczenie ma również sąsiedni odcinek kończyny albo kręgosłup? Więcej o szerszym badaniu można przeczytać w tekście „Dlaczego ortopeda bada nie tylko bolące miejsce?”.

    Odtworzenie bólu nie jest jeszcze rozpoznaniem

    Nawet bardzo charakterystyczna reakcja podczas jednego ruchu nie powinna być interpretowana w oderwaniu od wywiadu i pozostałej części badania. Przeglądy dokładności prób ortopedycznych pokazują, że wiele pojedynczych testów ma ograniczenia i najlepiej służy do potwierdzania lub osłabiania wcześniej postawionej hipotezy, a nie do samodzielnego stawiania rozpoznania.

    Dlatego lekarz może kilkakrotnie zmodyfikować podobny ruch, zmienić pozycję, dodać niewielki opór albo sprawdzić inną okolicę. Obrazowanie dobiera się wtedy, gdy może rozstrzygnąć istotną wątpliwość lub zmienić postępowanie. Podobną zasadę omawia artykuł „Co znaczy dodatni test w badaniu ortopedycznym?”.

    Jak przygotować się do takiego badania?

    Warto umieć krótko opisać czynność, tempo i obciążenie, przy których pojawia się problem. Pomocne bywa nagranie ruchu wykonanego wcześniej w bezpiecznych warunkach, zwłaszcza gdy objaw występuje tylko podczas sportu lub pracy i trudno odtworzyć go w gabinecie. Nie należy jednak specjalnie prowokować gwałtownego skrętu, upadku, pełnego sprintu ani dużego ciężaru.

    Kiedy ruchu nie powinno się prowokować?

    Po świeżym urazie z deformacją, podejrzeniu złamania, nagłym osłabieniu kończyny, zaburzeniach czucia lub ukrwienia, szybko narastającym obrzęku albo przy gorączce i gorącym, czerwonym stawie pierwszeństwo ma ocena bezpieczeństwa. W takiej sytuacji próba „sprawdzenia, czy da się zrobić” może być niepotrzebna lub szkodliwa.

    Najważniejszy wniosek

    Ruch, który boli, jest częścią historii choroby pokazanej w praktyce. Pozwala połączyć objaw z funkcją i ukierunkować dalsze badanie, ale nie zastępuje pełnej oceny. Najwięcej informacji daje wtedy, gdy jest bezpieczny, powtarzalny i interpretowany razem z wywiadem, badaniem klinicznym oraz — gdy to rzeczywiście potrzebne — obrazowaniem.

    Źródła

    1. Blanpied PR, Gross AR, Elliott JM i wsp. Neck Pain: Revision 2017. J Orthop Sports Phys Ther. 2017;47(7):A1–A83. doi:10.2519/jospt.2017.0302.
    2. Martin RL, Davenport TE, Fraser JJ i wsp. Ankle Stability and Movement Coordination Impairments: Lateral Ankle Ligament Sprains Revision 2021. J Orthop Sports Phys Ther. 2021;51(4):CPG1–CPG80. doi:10.2519/jospt.2021.0302.
    3. Schwieterman B, Haas D, Columber K, Knupp D, Cook C. Diagnostic accuracy of physical examination tests of the ankle/foot complex: a systematic review. Int J Sports Phys Ther. 2013;8(4):416–426. PubMed.

    English version

    Opracowanie: Tomasz Poboży - ortopeda.

  • A Drug Targeting Type 1 Narcolepsy at Its Source: Two Phase 3 Trials

    Type 1 narcolepsy is driven by loss of orexin signalling, which helps regulate wakefulness and sleep. In two large randomised phase 3 trials, oveporexton — an oral, selective orexin receptor 2 agonist — was compared with placebo. After 12 weeks, treated participants stayed awake longer in formal testing, reported less daytime sleepiness and had fewer cataplexy attacks. Increased urinary frequency and transient insomnia were among the most common adverse effects. This is no longer only an experimental programme: the FDA approved oveporexton (Orzeyful) for adults with type 1 narcolepsy in the United States on 5 August 2026, although an orthopaedic surgeon or any other physician reading the report should distinguish the research results from availability, which still depends on country-specific regulatory decisions.

    Source: Dauvilliers Y, Mignot E, Antczak J, et al. Oveporexton for Narcolepsy Type 1 — Results from Two Phase 3 Trials. New England Journal of Medicine. Published online 9 September 2026. DOI: 10.1056/NEJMoa2601598; PubMed PMID 42714024. Source details and the published results were checked on 15 September 2026 against the NEJM article page and PubMed record; no correction or retraction was found in the checked records. U.S. regulatory status: FDA approval announcement, 5 August 2026.

    Polish version · Back to General Medical Discoveries

    Content prepared by: Tomasz Poboży - orthopaedic surgeon.

  • Lek celujący w przyczynę narkolepsji typu 1: wyniki dwóch badań fazy 3

    Narkolepsja typu 1 wiąże się z niedoborem oreksyny — substancji pomagającej utrzymać czuwanie i prawidłowo regulować sen. W dwóch dużych, randomizowanych badaniach fazy 3 oceniono oveporexton, lek pobudzający receptor oreksynowy. Po 12 tygodniach pacjenci leczeni oveporextonem dłużej utrzymywali czuwanie, zgłaszali mniejszą senność w ciągu dnia i mieli mniej napadów katapleksji niż osoby otrzymujące placebo. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były m.in. częstsze oddawanie moczu i przejściowa bezsenność. To już zaawansowany etap badań klinicznych, a FDA zatwierdziła lek w USA w sierpniu 2026 r.; ortopeda lub inny lekarz czytający te doniesienia powinien jednak odróżniać wyniki badań od rzeczywistej dostępności, która zależy od kraju i dalszych formalności regulacyjnych.

    Źródło: Dauvilliers Y. i wsp., New England Journal of Medicine, publikacja online 9.09.2026. DOI: 10.1056/NEJMoa2601598. Sprawdzono 15.09.2026; odczytano pełną stronę artykułu NEJM i rekord PubMed, bez znalezionej korekty lub wycofania w sprawdzonych źródłach.

    English version · Powrót do „Ze świata medycyny”

    Opracowanie: Tomasz Poboży - ortopeda.

  • Why Is Your Response to Exercise Assessed the Next Day?

    A well-chosen exercise dose is not judged only by what happens while you are moving. What happens several hours later and the following morning matters just as much: whether pain has returned to its previous level, stiffness lasts longer, swelling appears, and everyday activities feel easier or harder.

    Why is pain during exercise not enough?

    Pain during exercise is useful information, but it does not always tell you whether the load was safe and appropriately dosed. With chronic tendon problems, mild symptoms during training may be acceptable. After a recent injury, surgery or an unstable fracture, however, even an exercise that feels easy at the time may exceed the restrictions set for that stage of healing.

    The delayed response matters too. Tissues and the nervous system continue to respond for hours after exercise. If pain or stiffness is clearly worse the next day, swelling increases, or walking, gripping or climbing stairs becomes more difficult, the individual session may have been too demanding or the interval between sessions too short.

    What is worth comparing before exercise and the next morning?

    • Pain: not only its intensity, but also its location and character.
    • Stiffness: whether it lasts longer than usual and limits the first movements after rest.
    • Swelling: whether it is new or clearly greater than before.
    • Function: for example walking, stairs, squatting, raising the arm or grip strength.

    A simple, repeatable observation is often enough. Note these four elements before training, shortly afterwards and again the next morning. One worse day does not mean rehabilitation has failed, but a recurring pattern can help you adjust the programme more sensibly.

    The pain-monitoring model has limits

    The best-known pain-monitoring model was studied in people with Achilles tendinopathy. In a small randomised trial, 38 patients either continued running and jumping according to predefined symptom-monitoring rules or temporarily stopped those activities; both groups followed the same rehabilitation programme. Continuing activity within the pain-monitoring model did not worsen outcomes, but this study did not establish a universal rule for every tendon problem, injury or operation.

    Current guidance for midportion Achilles tendinopathy recommends tendon-loading exercise as first-line treatment, at a dose tolerated by the patient. That does not mean that one pain threshold or a single “24-hour rule” applies to every diagnosis. A programme after ligament reconstruction, fracture fixation or tendon repair must account for tissue healing and the specific restrictions given by the orthopaedic surgeon.

    How can the exercise dose be reduced safely?

    If the reaction after training is consistently excessive, it is usually more useful to change one variable than to stop moving altogether. You can reduce resistance, repetitions, range of motion, pace or session frequency. Changing one element at a time makes it easier to understand what is actually affecting symptoms. More on this approach: Conservative Treatment Is Not the Same as Waiting.

    It is also worth recording the sequence of events: what you did, when symptoms appeared and how long they lasted. This can make a consultation more informative and helps distinguish random fluctuation from a repeatable response to loading. See also: Symptom Timeline — Why Does the Order Matter?

    When should you not wait until the next day?

    Stop the exercise and seek prompt assessment if there is sudden severe pain, new marked weakness, loss of sensation, a pale or blue limb, rapidly increasing swelling, deformity, or fever with redness and warmth around the affected area. After surgery or a recent injury, individual restrictions on movement and weight bearing take priority over general exercise advice.

    The key point

    Rehabilitation is a process of dosing load, not a test of endurance. Symptoms during exercise, the response over the following hours and the next-morning baseline together give a more useful picture than a single pain score. Monitoring this pattern can help adjust a programme, but it does not replace a diagnosis or the instructions of the treating clinician or physiotherapist.

    References

    1. Chimenti RL, Neville C, Houck J, et al. Achilles Pain, Stiffness, and Muscle Power Deficits: Midportion Achilles Tendinopathy Revision 2024. J Orthop Sports Phys Ther. 2024;54(12):CPG1–CPG32. doi:10.2519/jospt.2024.0302.
    2. Silbernagel KG, Thomeé R, Eriksson BI, Karlsson J. Continued sports activity, using a pain-monitoring model, during rehabilitation in patients with Achilles tendinopathy: a randomized controlled study. Am J Sports Med. 2007;35(6):897–906. doi:10.1177/0363546506298279.
    3. Silbernagel KG, Hanlon S, Sprague A. Current Clinical Concepts: Conservative Management of Achilles Tendinopathy. J Athl Train. 2020;55(5):438–447. Full text.

    ← Patient Blog

    Polish version

    Content prepared by: Tomasz Poboży - orthopaedic surgeon.

  • Inhaled siRNA Silences an Inflammatory Signal in the Lung: First-in-Human Trial

    General Medical Discoveries · Human study — phase 1/2a

    Researchers tested ARO-RAGE, an experimental inhaled siRNA designed to silence RAGE in lung cells, a protein involved in sustaining inflammatory signalling. In this first-in-human study, the treatment was given to healthy volunteers and people with asthma; it reached its pulmonary target and produced marked reductions in soluble RAGE (sRAGE) in the airways and blood. ARO-RAGE was well tolerated in these early cohorts, with no clinically relevant deterioration in chest X-ray findings, pulmonary function tests or systemic inflammatory markers. The delivery approach is of interest because inhaled siRNA may eventually be explored for other inflammatory lung diseases as well. An orthopaedic surgeon reading early research on inflammatory pathways should note that this was a small early-phase study and it was not designed to show improvement in asthma symptoms or fewer exacerbations, so clinical efficacy remains unproven.

    Source: O’Carroll M et al. Inhaled siRNA therapy targeting RAGE for pulmonary inflammation: a first-in-human randomized trial. Nature Medicine. Published online 9 September 2026. DOI: 10.1038/s41591-026-04607-z. PMID 42717034. Checked 15 September 2026. Access: full article on the publisher’s website and PubMed record; no published correction or retraction was identified in the checked records.

    ← More General Medical Discoveries

    Polish version

    Content prepared by: Tomasz Poboży - orthopaedic surgeon.